ایران

پیر شالیار

intangibleheritage — Tue, 08 Nov 2011 14:41:00 GMT

در مورد پیر شالیار مطلبی نوشته بودم http://www.fekri.net/post-6.aspx . یکی از نوجوانان عزیز اورامان نظری اعلام کرده که همین جا آورده ام.

سلام ... لطفا این نظر من را با دقت کامل بخوانید ... !!

((من یک نوجوان 14ساله اورامانی هستم . )) بعضی از سخنان شما که در مورد زردشتی بودن این پیر است را رد می کنم . این باور کاملا غلط است که پیر شالیار زردشت است . دلایل من : 1- قبر پیرشالیار را جمعیت روستای اورامان با قطب نما و... مشخص کرده اند که کاملا رو به قبله است و هر مزاری که رو به قبله باشد می توان در اهل سنت آن فرد را مسلمان و پیرو یکی از مذاهب اسلامی دانست 2- نام اصلی پیرشالیار سید مصطفی است (طبق شواهد ) واین نشان از آن دارد که اگر فردی مسلمان نباشد چرا اسم آن ، اسم پیامبر بزرگ اسلام است . پس مصطفی اسم پیامبر و پیرو او هم کسی است که اسمش را بر خودش با افتخار نهاده است . 3- در این مراسم قربانی (یکی از نماد های اسلامی ) ذکر کلمه ی الله وجود دارد 4- مراسمی که شما آن را کمسای نامیده اید .. در اصل کلمه طبق شواهد کومسا است (کومسا) کلمه ای است مرکب : کو + مسا = کومسا که یعنی اجتماع و یادگیری که بازهم طبق نقل های سینه به سینه این مراسم در زمان پیرشالیار ریشه گرفته است و پیرشالیار بنیان گذار این مراسم بوده است :::::::: به این شرح::::::: روزی مردی که گله اش شیر چندانی نداده بود به خدمت سید مصطفی می آید و طلب دعا و یا به اصطلاح دیگر طلب تبرکی از او می کند پیر شالیار می گوید که ( لوه چا تونیو پاساری کو چه ماره ره جه دمای وه لوه کرش گورو حیوانکیت ره = اورامی ) از آن سنگ کناری کمی به عنوان تبرکی بشکن و بر درب جایگاه گله ات آویزان کن .......... پس از این ماجرا گله آن مرد شیر فراوانی را داد و مردم اورامان تخت به عنوان یک تبرک هنوز نیز از آن استفاده می کنند این مراسم مراسمی است اسلامی که مسلمانان اهل سنت اورامان تخت آن را با شکوه بسیار زیاد هر ساله برگذار می کنند که یادی باشد از آن بزرگوار ..
دوست عزیز همیشه موفق و سربلند و پیروز باشید . شما می توانید از منابع معتبر در مورد این پیر مطالبی را بخوانید ... هدف من فضولی و یا بی ادبی در خدمت بزرگ تر از خودم نبوده و فقط خواستم که چند مطلب در مرد سید مصطفی را برای شما توضیح دهم .
خدانگهدار وب سایت پس

سفری دگر

intangibleheritage — Sun, 04 Sep 2011 16:16:32 GMT

سفر امشب من از نوع دگر است.

سفر

intangibleheritage — Mon, 08 Aug 2011 13:45:00 GMT

همچو روسپی

لمیده بر تخت بی عاری

سزاوار نیست

ستیز باید

سفر باید.

نان به تن فروشی خوردن هنرمندی نیست

که به اندیشه است

همان که آدمی را به هیبت آدمی نگاشت

نه هیات گیاهی که می روید و می خشکد

نه چون کفتاری که نان به بازوی دیگری خورد و نه روبهی فریبکار

که چونان انسان

(گرچه امروز انسان کمتر از بوته خیار سر جالیز شده)

لیک

انسانی به روانی یک روح بلند باید شد

و به هر سو سر زد

و سفر کرد

نه چونان چلچله ها

هجرت چلچله شاید

ترس از مردن در ظلمت موطن باشد

سفر ما باید

هنر نیک نوشتن باشد

دفتری را که نوشتیم و در آن سطر هایی همه پوچ

خالی از جنبش رویا که حقیقت گردد

سفر ما باید

پر از اندیشه ی بودن باشد

رفتن و یافتن پنجره ای رو به گرمای زمان

که بیامیزد

به اندیشه ی پر جوش و خروش

و حقیقت آنجا

نه سرابی باشد

و نه رویا

سفر ما باید

نه گریزاز خود

که امید وصالی باشد

پس

بستیزیم

نهراسیم

کین طلوع خورشید

زایش بعد از مرگ

هجرت از ظلمت شب به عروجی روشن

همچو تقدیر مجدد باشد

پس ببندیم بنه

خیره بر ره نشویم

روح بر ره سپریم

و به سمتی برویم

که فراتر رود از ریگستان

دورتر از گندابه ی مرداب سکون

وقت تنگ است

جامه از نور بپوشیم

توشه راه جرعه شرابی ببریم

مصحف از نو بنگاریم

وقت تنگ است

کاروان آماده ست

ساربان بیدار است

مبادا که برد غفلت خواب

همرهی در ره پر پیچ و خم فردا را

سی سال گذشت

intangibleheritage — Sat, 23 Jul 2011 03:02:55 GMT

گذرگهی غبار آلود و مرگ اندود بود

ره سی ساله که طی کردم تا دوش

نشیب بود و فراز نه

تلاش بود و ثمر نه

شام سیاه بود و کور سوی سحر نه

و افق

مه آلود و سرد

پراز معنا ولی پوچ

عمر رفته را اسف

با ادامه ره چه باید کرد؟

سفر ناتمام

intangibleheritage — Fri, 15 Jul 2011 16:00:00 GMT

در روزنامه ای نوشته بود سفر به ترکیه و دبی ارزان تر است از سفر به کیش و مشهد. داشتم به این فکر می کردم که وقتی به کشور دیگری سفر می کنی چقدر احساس امنیت می کنی. همه چیز تا آنجا که از دست مدیران آن مملکت بر می آید بر وفق مراد است. از رانندگی تا هتلداری و اماکن تفریحی و تاریخی و مراکز خرید و هر آنچه که باید در خدمت گردشکر باشد کنترل شده و قانونمند است. هزینه ها هم متعارف است.

و وقتی می خواهم در ایران سفر کنم با سلام و صلوات و صدقه و آیته الکرسی روانه می شوم و هر آن منتظر حادثه یا عاملی برای تخریب اعصاب و روان هستم. از رفتار کارمندان هتل ها و اماکن دیدنی و مراکز خرید تا نحوه ی رانندگی و هزینه های نا متعارف.

اما چه شد که این مطلب را نوشتم:

امروز خواستیم با دوستان سفر کوتاهی را تحربه کنیم تا مقداری از فشار روانی و استرس ها کاری و اجتماعی مان کاسته شود. در اتوبانی جرثقیلی در حال انجام وظیفه بود. هیج علامت هشدار دهنده ای هم نداشت. که اگر داشت باعث تعحب می شد. بالاجبار توقف کردیم. یک خودرو با راننده ای خواب آلود و بدون گواهی نامه ماشینمان را مستفیض کرد. نتوانستیم به سفر برویم. جرثقیل هم رفت. طبق معمول نه پاسخگویی برای عمل جرثقیل می توان یافت و نه عمل فرهنگسازی و آموزش رانندگی. و نه هییییییچ. ولی جایتان خالی بعد از حمل آنچه روزی ماشین بود به پارکینگ قصد کردیم با سلام و صلوات کله پاجه ای بر رگ خسته بزنیم که زدیم.

مکافات

intangibleheritage — Tue, 05 Jul 2011 20:22:00 GMT

در این ظلمت پر های و هوی مرگ اندود

مرا در غیاب خود مجازات می کنند

جنایت ناکرده را مکافات می کنند

فاجعه ی ابیانه

intangibleheritage — Wed, 01 Jun 2011 13:22:00 GMT

ابیانه یکی از روستاهای زیبا و منحصر به فرد کشور است. مردمان بسیاری از این روستا بازدید می کنند. در گشت نامه های تورهای ورودی هم جایگاه رفیعی دارد. گردشگران ایرانی بسیار زیادی هم از این روستا بازدید می کنند. اما صاحب ندارد.

جمعه با چند تن از دوستان از این قطب گردشگری بازدید کردیم. حادثه ی بدی رخ داد. یکی از ایوان های روستا بر سر دوستان آوار شد. ۴ نفر از رفقا آسیب کمی دیدند ولی محمد زیر آوار ماند. شک سنگینی بود.

از زیر خاک در آوردیمش اما دو قطعه ی سیمانی روی پای او افتاده بود. قطعه ها را برداشتم و با صحنه ی وحشتناکی روبرو شدم. آیا پای محمد قطع شده بود؟ نه دعا کردم چنین نشود. آمبولانس خبر کردیم بعد از یک ساعت آمد و او را به نطنز بردیم و همانجا بستری و عمل شد. دیشب هم با در اتاق عمل بود برای عملی دیگر. همانطور که همیشه خدا یاور ملت ماست این بار هم کمک کرد تا پای محمد قطع نشود.

یک گردشگر خارجی هفته ی پیش در بازدید از ابیانه گفته بود ایمنی در اماکن عمومی صفر است که اثبات شد.

چند نکته:

۱- مردم روستا می گفتند میراث نمی گذارد دست به ظاهر روستا بزنیم. پس متولی روستا میراث است؟ میراث که خود بی صاحب است چگونه صلاحیت تولی روستایی را دارد؟

۲- چرا این روستا هم مانند روستاهای گردشگری دیگر ایران کثیف است؟ دهدار و دهیار و نماینده میراث و شورای روستا و شورایار و غیره و ذلک که حقوق می گیرند آیا وظیفه ی نظافت بر عهده نداردند. زیبا سازی بلد نیستند؟ فقط بودجه می گیرند و بر رگ مبارک می زنند؟

۲- با این همه مخاطبی که روستا دارد به نظر شما نباید که کلینیکی آمبولانسی حکیمی طبیبی شفا خانه ای داشته باشد؟ به کدخدا هم زنگ زدیم پیچید به بازی. گفت زنگ بزنید به ۱۱۵. گفتیم بابا کدخدا دمت گرم شماره اورژانس رو حداقل بلدی. خودش کلی کاره. حقوق می گیریم که حرف مفت بزنیم. موقع عمل سرمان را تا گردن در برف فرو می بریم.

۳- آخه مومن خدا که ادعای مرمت می کنی و ابنیه ی تاریخی رو احیا می کنی! به ایوان در حال ریزش که ملاط سیمان نمی زنند که سنگینی کند و مزید بر ریزش شود. اگر الوار و کاه گل روی محمد می ریخت طوری نمی شد مثل بقیه ی دوستان. همان ملاط سیمانی بود که محمد را زمین گیر کرد.

۴- شمایی که دم از خروج ارز و تورهای خروجی می کنید! چه کردید که ارز بیاید و تورها ورود کنند؟همان روز ۱ ساعت قبل از حادثه گروهی از خبرنگاران و تورگردانان چینی در محل بودند. شانس یار بود که حادثه را ندیدند و رفتند تا بخت برگشتگانی را به این مملکت بفرستند.

در نهایت اینکه موضوع را پیگیری می کنیم و امیدوارم بالاخره مسئولی مسئولیت حادثه را بپذیرد. یکی هم پاسخگو باشد.

سیگار

intangibleheritage — Sat, 21 May 2011 18:53:00 GMT

تو هم "سیگار"؟!

تو هم دیرینه ام یار؟!

تو هم با ما نداری سازگاری؟

تو هم خواهی که بخراشی گلویم؟

تو هم خواهی که بگدازی دو چشمم؟

به تیغ دود نرم بی صدایت؟

تو ای هم پای شبهای درازم؟

تو ای هم پیک مستی های نازم؟

تو هم کامت گرفتی از لبانم؟

تو هم "سیگار"؟!

تو هم دیرینه ام یار؟!

تو هم با ما نداری سازگاری؟

محبوبه

چین

intangibleheritage — Sat, 07 May 2011 13:57:00 GMT

فرصتی شد تا دوباره پکن رو ببینم و از بین آن همه زیبایی فقط شهر ممنوعه قسمت شد.

ورودی شهر ممنوعه از سمت میدان تیان آن من

من و کامبیز صبوری

خانه

intangibleheritage — Tue, 19 Apr 2011 13:25:00 GMT

این روزها به دنبال خانه ای در خور زندگی می گردم نه کاخ باشد و نه کوخ. دیشب یاد یکی از شعرهای ظنر مجید صباغ ایرانی (یالقیز) افتادم که براتون می نویسم:

مفلسی پشتک زنان آید به ایران غم مخور

خانه ی احسان شود از بیخ ویران غم مخور

ای دل مسکین که دایم فکر مسکن می کنی

حتما این مشکل شود بعد از تو آسان غم مخور

گر چنین گردد زمانه می کنی بر تن کفن

خاک بر سر می شوی ای زار و نالان غم مخور

چرخ گردون گرچه پنچر شد چو دور ما رسید

دایما پنچر نماند چرخ دوران غم مخور

در خیابان با خیال خانه چون گردی خمار

گر گرفتت شحنه با صد گونه بهتان غم مخور

گرچه منزل هست نایاب و گران این روزها

عاقبت آن هم شود ارزان چو انسان غم مخور

بانک اگر با بیست و شش درصد دهد وامی به تو

کارمزد است آن نه بهره ای مسلمان غم مخور

وادی رحمت تو را باشد سرایی امن و دنج

این پریشانی رسد آنجا به پایان غم مخور

حافظ شیرین سخن آن رند شوخ خوش مرام

این غزل را بهر تو کرده است عنوان غم مخور

« هان مشو نومید چون واقف نه ای از سر غیب

باشد اندر پرده بازی های پنهان غم مخور»

یالقیزا در خواب و بیداری و صبح و ظهر و شام

تا بود وردت دلار و مارک و تومان غم مخور

........

{وادی رحمت قبرستان تبریز است}