اسپندگان
اینک زمین را می ستاییم؛
زمینی که ما را در بر گرفته است.
ای اََهوره مَزدا !
زنان را می ستاییم.
زنانی را که از آن ِتو به شمار آیند
و از بهترین اَشَه برخوردارند، می ستاییم.
همسرم!
تو خوبی به همان رتبه که هستی
نه چنان چشم تر عاشق مجنون که به لیلا نگریست
که تو خوبی به همان شکل که من می خواهم
من سحر خیره به آفاق فلک می گردم
وندران عمق وسیع گوشه ای از رخ زیبای تو را می بینم
و به شب می نگرم که اگر این همه اختر چو در آغوش نداشت
چه توان نامش داد
و تو در آغوشم، گر نباشی این بار
چه توان نامم داد
آری آری تو همان تک گل نسرینی و من عاصی ی پیر
عزیزم اسپندگان ات مبارک
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم بهمن 1388ساعت 9:22 توسط سعید فکری
|
